ตั้งแต่วันแรกที่เราได้คุยกัน ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันได้รู้เธอ

 

 เธอดูเหมือน ผู้หญิงที่ฉันเคยวาดฝันไว้  ถึงแม้จะยังไม่รู้จักกันดีนักแต่ก็หวังอยู่ลึกๆว่าเธอจะเป็นคนที่ฉันจะดูแลไปตลอดชีวิต

 เธอเป็นคนนิสัยดี  หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ^^   จนบางทีฉันรู้สึกว่าเธอกับฉันมันต่างกันเหลือเกิน

 

เธออยู่ไกล นั่นคือสิ่งที่ฉันไม่ห่วง  เพราะถ้าเธอคือคนคนนั้นจริงๆแล้ว  สักวันเราคงได้อยู่ใกล้ๆกัน   อะไีรหลายๆอย่างเราช่างเหมือนกัน   แต่ก็อาจจะมีอีกหลายอย่างที่เราต่างกัน  แต่ก็คงเป็นเรื่องของการปรับตัวของกันและกันเท่านั้นเอง

 

เธอเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่คุยกับฉันอย่างจริงๆจังๆ  ให้ความสนใจกับบทสนทนา ที่ฉันพยายามสร้างสรรค์ขึ้นมาอย่างสุดความสามารถ

 

หลายอย่างที่บอกเธอ    อาจเหมือนเป็นการสร้างภาพ   แต่นั่นคือสิ่งที่ฉันทำอยู่จริงๆ

 

 ฉันก็ได้แต่เฝ้ารอว่าจะมีใครสักคนมีความรู้สึกเหล่านั้นให้กับฉัน    และถ้าเค้าเข้าใจฉันจริงๆ  คงเป็นอะไรที่ไม่ยากเลยสำหรับฉันในการสร้างความรู้สึกดีๆขึ้นมา

 

ตอนนี้ก็ได้แต่เรียนๆๆๆๆ และแอบหวังอยู่ลึกๆก็เท่านั้นเอง

 

ขอบคุณสำหรับความทรงจำดีๆ  ฉันหวังว่ามิตรภาพระหว่างเราจะคงอยู่ตลอดไป  

 

ขอบคุณนะที่คุยด้วย..........

สวัสดีงับผู้ที่หลงเข้ามา

 ไม่รู้ยังมีคนเข้าอยู่รึเปล่านะ หุหุ  เพราะผมก็ไม่ค่อยได้มาทำอะไรกับ Blog สุด Love นี้สักเท่าไหร่เลย

 

ที่ยังเขียนอยู่ก็เพราะเขียนแล้วสบายใจ ^^" (ถึงแม้จะไม่มีใครอ่าน  เหอๆ)

 

หลังจาก Ent ติดแล้วมันก็ไม่สะดวกสบายอย่างที่วาดฝันไว้ตอน ม.ปลาย     รับน้องและกิจกรรมต่างๆ ผลัดเปลี่ยนเวียนหมุนมาให้ทำกันได้แทบทุกวัน

รับน้องที่จุฬาไม่โหดอย่างที่ผมคิดไว้เลย    สนุกซะด้วยซ้ำไป ^^v  เป็นอะไรที่น่าจดจำเอามากๆ   พี่ๆ Take Care แบบสุดๆ  เหมือนเปงเจ้าหญิงเจ้าชาย มาเข้าเรียน ^^"

ตอนแรกกะว่าจะมีให้กินอะไรแปลกๆ  ให้วิ่งไม่หยุด  อะไรพวกนี้  แต่ก็ไม่มีเลย

มีพิธีมอบเนคไท ด้วย  งิงิ   เรียงแถวไปในห้องมืดแล้วพี่ก็ถอด!!!!! มาให้  (ทำไมต้องเน้น - -a)

 

วันที่ได้ใส่ชุด นิสิต วันแรกนี่รู้สึกแปลกๆดีเหมือนกัน   ไม่ต้องคอยรำคาญกางเกงขาสั้นที่ใส่มา 3-4 ปี  จนมันสูงเหนือเข่าแล้ว   ไม่ต้องคอยห่วงถุงเท้าที่หย่อนยานจนหมดหนทางเยียวยา (ปกติเดินๆไปก็ดึงขึ้น - -)

 

แต่ที่ไม่ชอบก็คือผม  มันยาวเหลือเกิน (แต่เพื่อนบางคนมันบอกว่าสั้น)   ยาวจนน่ารำคาญเหอๆ  อยากจะกลับไปตัดเกรียนแบบสมัยก่อน   แต่ก็อยากจะหาทรงผมไว้ตั้งแต่ตอนนี้ สักสองสามทรงก็พอแล้ว โตไปทำงานจะได้มีทรงผมประจำกาย    ถ้าไปคิดเอาตอนทำงานลองผิดลองถูกก็คงเสียเวลาไปกับผมแทนที่จะได้เงินมากขึ้น

 

ปี 1 วิศวะ   ภา็ยังไม่มี   ต้องไปเรียนแข่งกะอีก 800กว่าคน  >.<   อย่างน้อยติด  280 อันดับแรกก็พอใจละ  เหอๆ  ระบบการเรียนที่ต่างไปจากเดิม   วิธีการ  ขั้นตอนต่างๆ ที่ต่างไปจากเดิม  พวกเราเหล่านิสิตใหม่ก็คงต้องปรับตัวให้ชิน 

 

ไหนจะต้องหักห้ามใจจากสิ่งยั่วยุต่างๆ เช่น   เวลาว่างที่เยอะขึ้น    ร้านเกม     ห้างสรรพสินค้า    เพศตรงข้าม 

 

 ผู้ชายหลายคนก็ดูเหมือนจะเริ่มหาเป้าหมายกันแล้ว  หุหุ     ผมก็ชอบอยู่ 2  3 คนละนะ  แต่ก็ไม่คิดไรมาก   เอาเวลาไปเรียนดีก่า   เรื่องพวกนี้บางทีก็น่ารำคาญชัวนปวดหัว  -*-   รักตัวเองอันดับ 1 ไว้ก่อน ^^"

 

ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอยู่บ่อยๆ หรือ แม้กระทั่งท่านที่พึ่งจะหลงเข้ามา ^^

LittleWorm 

ปล.  เหนื่อยกับการเดินทางเหมือนกัน  จุฬาฯ นั้นไกลใช่ย่อย    เริ่มเรียน 8 โมงอีก  เหอๆ

ปล2.  อยุ่จุฬาฯ  คงได้ซื่อเสื้อสีชมพูมาไว้ใส่เพียบแน่ๆ  เหอๆ

ปล3.  ความจริงผมเขียน Entry ค่อนข้างบ่อยนะ  แต่ว่า Draft ไว้หมด -*-   เขียนไว้ครึ่งๆกลางๆตลอด

ปล4.  คิด เนื้อเรื่องของนิยายเรื่องใหม่ออกละ  กำลังเขียน ^^  ปีหน้าคงได้เห็นกันตามแผงหนังสือ (สาธุ~~~~)  

สวัสดีครับ (รู้สึกจะมาอัีพช้ากว่าที่พูดไว้เยอะ  ^^") 

เมื่อวาน และวันก่อนเมื่อวานนั้นเป็นวันที่ทำเอาผมกับเพื่อนหลายคนเหนื่อยไปตามๆกัน

 
ทั้งนี้เนื่องจากเมื่อวานเป็นวันงานอำลาของโรงเรียนของข้าพเจ้า แต่ห้อง 6/2 ส่วนใหญ่จะจำว่ามันเป็นวันส่ง Friend Ship ซะมากกว่า  เหอๆ     ทุกคนล้วนมี FS คนละ 10 อันเป็นอย่างน้อย  (ขอย้ำว่าเป็นอย่างน้อย) ดังนั้นวันอาทิตย์หลายๆคนจึงเอา FS ที่ดองไว้ร่วม 1 เดือนมานั่งปั่นกันถ้วนหน้าโดยมิได้นัดหมาย  ^^"  ส่วนตัวผมนั้นก็เริ่มทำมาตั้งแต่ 4 วันก่อนแล้ว  แต่ก็มาเสร็จเอาคืนวันอาทิตย์นี่แหละ    ขนาดผมทำมา 4 วันยังมาเสร็จเอาวันอาทิตย์เ้ลย   ทำให้ผมนึกสงสัยว่า  คนที่เอามาทำวันอาทิตย์วันเดียวเนี่ยทำเสร็จทันได้ยังไง

นี่ก็เป็นหนึ่งเหตุผลที่ทำเอาผมหาเวลามาอัพมะได้เลย (ข้ออ้างนี่ถนัดนักนะลุง) ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ วันจันทร์เป็นวันที่ผมต้องไปส่งงานของ Kumon หลังจากที่ไม่ได้ไปเรียนมา 2 สัปดาห์  ดังนั้นผมจึงหยิบทุกแผ่นที่ทำได้มาทำซะ   (แต่เป็นเวรกำของกระผม  หลายชุดทำไปได้แค่ครึ่งเดี่ยวก็ เอ๋อรับประทานแล้ว)

 

     เช้าวันจันทร์  หรือเรียกให้ถูก  วันส่ง FS  หุหุ   ผมตื่นมาตอน 5.30  เนื่องจาก อุ๋มโทรมาบอกให้ไป โรงเรียนตอน 7 โมง  เพื่อนไปเชิญ ผอ. มาร่วมพิธี  (ผมก็ งงๆ  จะให้ไปเชิญตอน 7 โมงเลยรึไง)  แต่ผมก็ไม่อยากถามมาก  งานก็งาน  พอไปถึง โรงเรียนก็เจอเพื่อนๆเลย แล้วก็รอถึง 8โมงกว่าถึงได้ไปเชิญ ผอ. กับ รองฝ่ายต่างๆอีก 4 ท่าน  (แต่ก็ไม่ได้โกรธอะไรอุ๋มมันหรอก  เพราะระบบโรงเรียนก็อย่างงี้อยู่แล้ว  อาจารย์ชอบโทรมาบอกให้ไปเร็วมากๆ  แต่แล้วก็อีก 1 ชม. อย่างน้อย  กว่าจะได้เริ่มงานจิงๆ เป็นแบบนี้เกือบทุกงาน)  ก็ไปนั่งฟังใครต่อใครพูด  ฟังพระสวด  ฟังพระเทศน์  แล้วก็ลงมากินโต๊ะจีนกัน (กินอาหารนะไม่ใช่กินโต๊ะ - -)  ซึ่งต้องบอกไว้เลยว่า  ไม่มีอะไรอร่อยเลย   แถมคุณภาพอาหารยังดูไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไหร่เลยด้วย  หลังจากนั้นก็ทำพิธีลอดซุ้มประมา๊ณ 20 นาที  (ลอดนะ 5 วิ  แต่ต่ิอแถวอยู่ 19.55 นาที)

 

     หลังจากนั้นเราก็ไปนั่งทำ FS กัน + กับกราบลาอาจารย์ที่ปรึกษา และ อาจารย์ที่ปรึกษาตอน ม.4  กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปบ่าย 3 พอดี   ซึ่งก็เป็นเวลาที่ห้องเราไปจอง Platinum Room ไว้ที่ Major Bowl  ไปถึงก็เปลี่ยนเสื้อกันเป็นเสื้อ Team ของห้องเรา   ภายในห้องมี TV LCD ขนาดกลางสำหรับร้องคาราโอกะ (มัน เกะ ไม่ใช่เหรอ) กัน ลาน Bowl อีก 2   ตอนแรกผมนึกว่าจะเปิดห้องที่มันเป็น 4 ลาน  เพราะไปกันตั้ง เกือบ 40 คน   ผมอยู่โยนโบ ถึง 5โมงกว่าๆ  แล้วก็ต้องบอกลาเพื่อนๆ (ผมรู้สึกอยากร้องไห้นิดๆ  ในที่สุดผมก็มีอารมณ์เศร้ากับเขาสักที  เหอๆ) เพื่อมาเรียน Kumon

 

     พอไปถึง Kumon แม่ก็โทรมาถามว่าจะไปกินข้าวกับเพื่อนไหม เรียนเสร็จแล้วแม่จะพาไป (เพื่อนผมมันนัดไปกินหมูกาทะกัน หลังเสร็จจาก MJ ) ผมก็ตอบตกลง  เพราะใจจิงๆก็กะจะโดด Kumon เพื่อไปกินข้าวกะเพื่อนๆอยู่แล้ว  แต่ก็ึิคิดถึงหน้าที่ของตัวเองซะมากกว่า เลยตัดใจมาเรียน   ผมเรียนเสร็จ 19.30  แม่ก็พาผม กับน้องไปกินหมูกราท้า กับเพื่อนๆ ที่ รัชดา 36  ร้านนี้คนเยอะอย่างไม่น่าเชื่อ  เยอะมากๆ เลย  ร้านแถวบ้านผมมาเห็นแล้วคงช็อค   หุหุ   พอข้าพเจ้าไป Fish Push ตัว  (ปลา+กด = ปรากฏ) เพื่อนๆก็ดีใจกันใหญ่   หุหุ  ผมพาน้องไปนั่งโต๊ะหนึ่งในกลุ่มเพื่อนๆ (มันนั่งกัน 5 โต๊ะด้วยกัน)  แล้วก็กินไปคุยไปตามภาษา้เพื่อน  (ส่วนแม่ผมนั่นกินข้าวมาก่อนแล้ว  จึงไปนั่งทำงานในร้าน Net ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม) แมลงสาบก็มีมาให้เห็นบ้างเป็นครั้งคราว  แต่ก็ไม่อะไรเท่าไหร่  เพราะมันก็มีกันได้อ่านะโดยเฉพาะร้าน Open Air แบบนี้  กว่าจะกินกันเสร็จก็ปาเข้าไป ประมาณ 3ทุ่มกว่า หรือ 4 ทุ่มนี่แหละ  ผมจำไม่ได้เหมือนกัน  ก่อนแยกกันกลับบ้านก็บอกลากัน เพื่อนๆ อีก 5คนติดรถมากับผมด้วย  นั่งเบียดกันยิ่งกว่าตอนนั่ง Taxi ไป รด. ซะอีก

 

กลับมาถึงบ้านก็แทบทำอะไรต่อไม่ไหวเลย ง่วงมากๆ (หลับไปตอนไหนผมยังไม่รู้เลย -*-)  ตื่นมาตอนเช้าก็ยัง มึนๆ งงๆ

 

ไว้ข้าพเจ้ิาจะมาเ Up ในภายหลังก็แล้วกัน

LittleWorm