สวัสดีครับ

ข้าน้อยไปเปิดดู Entry เก่าๆ ตั้งแต่อันแรกขึ้นมาดู อ่านแล้วก็รู้สึกว่าเวลามันช่างผ่านไปเร็วจริงๆ ผมรู้สึกเหมือนผมพึ่งจะเขียนมันเมื่อวานด้วยซ้ำไปหุหุ

ที่เปิดดูไม่ใช่อะไรหรอกนะ พอดีผมเคยลงไว้ว่า "ขอความช่วยเหลือในการคิดชื่อตัวละคร"

แล้วก็มีท่านผู้ใจบุญคนหนึ่งส่งเวปมาให้ - - (ตอนนั้นผมยังเข้าเวปไปดูอยู่เลย) วันนี้จะหาชื่อมาใส่ในนิยาย หา Entry นั้นไม่เจอ T.T ตอนนี้เลยต้องคิดเองไปก่อน (ปกติก็คิดเองไม่ใช่เหรอ ลุงหนอน)

ผมลองเปิด คู่ต่อสู้ (4) ขึ้นมาอ่าน บางตอนผมจำได้ว่าผมทำให้มันมีอะไรเชื่อมโยงกัน คิดดูแล้วกันผมไม่ได้แต่งบทนี้มานานจนกระทั่งลืมไปแล้วว่ามันคืออะไร - - ยังดีที่พอจำได้ลางๆ ตอนนี้กำลังจะเขียนตอนจบของเรื่องแล้วละ ^^" เร็วดีมะ หุหุ

พรุ่งนี้ขึ้นแน่ครับ คู่ต่อสู้ (5)

วันนี้ขออ่านหนังสือสอบ O-net ก่อนละกัน ผมไม่ได้อ่านมานานแล้วละ

เอออีกเรื่องหนึ่ง วันก่อนผมเดินไปร้านหนังสือ [ร้านไหนไม่รู้จำมะได้ - -] ผมละทึ่งมากเลย นิยายที่เป็นฝีมือคนไทยมีเพียบเลย หุหุ น่าอ่านทั้งนั้น (ไม่มีเงิน - -")

ขอขอบพระคุณที่เข้ามาเยี่ยมชมและติดตามครับ

วอร์ม

---

"แบบนี้มันไม่นิดแล้วมั้ง เอมี่" โรเวลมองดูสภาพของเพื่อนสาว ถึงแม้เสื้อผ้ายังขาวสะอาดเหมือนเดิม แต่เจ้าตัวนั้นหายใจเข้าออกเป็นจังหวะเสียงดังฟังชัดเหงื่อนั้นก็ซึมออกมาไม่ใช้น้อยเลย

"เชื่อฉันเถอะน่า ไปกันต่อเถอะ"เอมิเลียยืนยันอีกครั้งแล้วจึงเดินนำไปยังประตู

"แต่ว่า....."ยังไม่ทันที่วิคตอเรียจะพูดอะไร เอมิเลียก็เดินผ่านประตูห้องไปแล้ว

"รายนั้นเป็นอย่างนี้ประจำละครับอีกซักพักเธอก็จะชินเอง" โรเวลถอนหายใจ

"ไม่เป็นไรค่ะผู้หญิงก็แบบนี้แหละ ไปกันเถอะเดี๋ยวเอมี่จะรอ"แล้วเธอก็เดินตามเอมิเลียออกไป

....เหอๆ.... โรเวลหยุดคิดอะไรบางอย่างอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินตามสองสาวออกไป

"สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับพี่ๆทุกคนสู่ คาร์ทันเทลค่ะ" เด็กสาววัยประมาณ 12 ขวบ ลุกขึ้นกล่าวทักทายผู้มาเยือน

...เด็ก???... เอมิเลียเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

"สวัสดีครับ" โรเวลเป็นคนหลังสุดที่เดินเข้ามาแต่เขาเป็นคนแรกที่กล่าวทักทายพร้อมส่งยิ้มให้

"นี่คือห้องสุดท้ายแล้วค่ะ นี่คือข้อสอบของพี่ๆค่ะ เชิญนั่งตามสบายเลยนะค่ะ" เจ้าของร่างสูงเท่าไหลของเอมิเลียวาดมือในอากาศ แล้วกำแพงที่อยู่ด้านข้างก็ค่อยๆจางหายไป ด้านหลังกำแพงคือ เก้าอี้และโต๊ะที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบนับสิบตัว

"ปากกาพวกพี่คงไม่ต้องใช้หรอกใช่ไหมค่ะ พี่ๆคงจะเรียนอักษรเวทย์มากันแล้ว" อักษรเวทย์เป็นเวทย์มนต์ที่ผู้ใช้เวทย์มนต์ทุกแขนงจำต้องเรียน เป็นเวทย์ที่สามารถเขียนข้อความหรือตัวอักษรลงในกระดาษหรือแม้แต่เขียนให้ลอยอยู่ในอากาศ วิธีนี้เป็นที่นิยมในหมู่ผู้ใช้เวทย์มนต์เพราะไม่ต้องคอยมาห่วงเรื่องการเก็บปากกา และยังเขียนได้อย่างไม่ต้องห่วงว่าหมึกจะหมดเพราะเวทย์นี้ใช้พลังเวทย์ในการเขียนถ้าพลังเวทย์ของผู้ใช้ยังไม่หมดก็จะเขียนได้เรื่อยๆ มีน้อยคนนักที่ไม่ได้เรียนเวทย์ชนิดนี้ อักษรเวทย์ยังมีสีแตกต่างออกไปตามเชื้อสายของผู้ใช้อีกด้วย

"ครับ/ค่ะ" ทั้งสามนั่งลงทำข้อสอบอย่างไม่รีรอ

------------

คาร์ทันเทล

1. ถ้าคุณต้องไปรบคุณจะหยิบอะไร [ดาบ/หนังสือ/ธนู/เงินทอง]

2. ถ้าคุณเดินอยู่กลางป่าแล้วคุณได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง เมื่อคุณหันไปมองคุณคิดว่าคุณจะพบกับอะไร [ความว่างเปล่า/ปีศาจ/สัตว์ป่า/มนุษย์]

3. คุณอยากจะทำอะไรมากที่สุด [นั่งพัก/อ่านหนังสือ/ต่อสู้]

4. คาร์ทันเทลก่อตั้งมาแล้วกี่ปี

5. เดลาครอซ์ คือ อะไร

6. คุณรู้จักเนโครเมอร์มากแค่ไหน อธิบาย

......

คำถามนับสิบข้อ ชวนปวดหัวยิ่งนัก โรเวลไม่คิดว่าเขาจะผ่านได้เลยข้อสอบนี้ แล้วเขาก็ไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวกับคาร์ทันเทลตรงไหน แต่สองสาวก็เขียนคำตอบกันเหมือนกับว่าเป็นคำถามง่ายๆ ข้อสอบที่ได้มามันผิดชุดรึเปล่าเขาก็ไม่รู้แต่ไหนๆ ก็ได้มาแล้ว ตอบมั่วๆไปก็ยังดีกว่าไม่ตอบ

วิคตอเรียทำเสร็จเป็นคนแรก ไม่นานเอมิเลียก็เสร็จ ส่วนโรเวลนั้นเหลืออีกเกือบสิบข้อ "ไม่ต้องรีบนะโรเวล พวกเรารออยู่" เอมิเลียเดินไปเดินมาอยู่หน้าประตูรอเจ้าชายที่กำลังมึนกับข้อสอบ

....เสร็จสักที.... โรเวลถอนหายใจ พยายามปลดปล่อยความเครียดเมื่อสักครู่นี้ออกไป

"เชิญพี่ๆ ไปที่ห้องพักด้านนี้เลยค่ะ แล้วจะมีประกาศเรียกอีกที"

"นี่มันยากนักรึไง ทำตั้งนาน ปล่อยให้ผู้หญิงยืนรอ" เอมิเลียสาวเท้าเข้ามา ไม่ทันที่เขาจะแก้ตัว เอมิเลียก็จูงมือเขาไปยังห้องพักซึ่งมีวิคตอเรียยืนรออยู่หน้าห้องแล้ว

"ต้องขอโทษจริงๆ นะครับที่ทำให้รอ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะนิดเดียวเอง" วิคตอเรียยิ้มให้เขาก่อนเดินเข้าห้องไป

"เอมี่ ไม่ต้องพูดอะไรแล้วเข้าไปเลย" เอมิเลียคิดที่บ่นสักนิดเป็นการระบายอารมณ์แต่โรเวลก็รู้ทันเสียก่อน

ด้านในตกแต่งอย่างสวยงาม ไม่ต่างกับวังของโรเวลเลยสักนิด พรมกำมะหยี่สีเลือดหมูที่ปักด้วยด้ายสีทองเป็นลวดลายสวยงาม ผ้าม่านทำจากผ้าสีแดงที่ดูเหมือนถูกเคลือบเงาเอาไว้สะท้อนแสงได้เป็นอย่างดี เตียงเดี่ยวสองเตียงวางอยู่ใกล้ๆกันโดยมีชั้นหนังสือคั่นกลาง เพดานถูกเวทย์มนต์ทำให้เห็นเป็นท้องฟ้าเช่นเดียวกับด้านนอกหรือก็คือฟ้าสีส้มอ่อน มีแสงอาทิตย์อยู่รำไร พระจันทร์เริ่มปรากฏให้เห็นอยู่ลางๆ

"ฉันนอนตรงนี้ละกัน" โรเวลกระโดดลงบนโซฟาที่วางอยู่ใกล้ๆกับเตาผิง "ราตรีสวัสดิ์นะสาวๆ" เปลือกตาปิดลงช้าๆ ด้วยความเหนื่อยล้า

"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ" ทั้งสองเอ่ยพร้อมกัน "หลับคนแรกเลยนะ อิอิ" เอมิเลียกระซิบกับวิคตอเรีย ทั้งสองคุยกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงที่สุดแสนจะนุ่ม กลิ่นน้ำหอมจากเตียงกล่อมประสาทที่เหนื่อยล้าได้อย่างไม่ยากเย็น แล้วทั้งสองก็หลับไปในที่สุด

---

ขอไปนอนก่อนนะครับ - - ทั้งสามนอนกันหมดแล้ว ผมก็อยากนอนบ้าง ^^

ราตรีสวัสดิ์ครับ

โครม!! โรเวลไม่ทันสังเกตพื้นน้ำแข็งที่อยู่ตรงหน้าจึงเหยียบเข้าไปอย่างจังทำให้พื้นนั้นแตกออก แรงโน้มถ่วงฉุดร่างของเขาลงสู้น้ำเบื้องล้างความเย็นทำให้ขาของเขาชาจนขยับไม่ได้ ถ้าเขาอยู่ในนี้ต่อไปอีกซักพักเขาคงจะขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว

Arhetez Incez!!

เสื้อเกราะเริ่มเปล่งประกายสีส้มแดงออกมาทีละน้อยจนกลายเป็นแดงไปทั้งตัว น้ำที่อยู่รอบกายอุ่นขึ้นเล็กน้อย เขาสามารถขับขาได้แล้วตอนนี้ ไม่รอช้าโรเวลพาตัวเองขึ้นสู่ผิวน้ำ เกราะกลับสู่สภาพเดิมอีกครั้ง "มีสมาธิหน่อยซิ เจ้าชาย" ไมน์รีดเดอร์บินวนอยู่บนหัวของเขา "ไม่ต้องมาสอนข้าหรอก เจ้านะแหละต้องมีสมาธิหน่อย" โรเวลนัยน์ตาสีน้ำเงินจับจ้องไปยังไมน์รีดเดอร์ที่ยังคงบินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น

"ข้านะเหรอ??" ไมน์รีดเดอร์ส่งกระแสจิตกลับมาด้วยความฉงน

โรเวลกระโดดขึ้นหวังจะคว้าลูกตาตัวน้อยเอาไว้ แต่มันก็มีสมาธิพอที่จะไม่ให้เขาจับได้ง่ายๆ "ข้าไปต่อเลยก็แล้วกัน" ว่าแล้วมันก็บินเข้าเขตภูเขานอร์เทียสที่อยู่ไม่ไกลมากนัก ....แล้วข้าจะจับมันยังไงละเนี่ย ตัวเล็กนิดเดียว.... โรเวลคิดขณะบินตามลูกตาตัวน้อย

"เจ้าสู้ไม่เป็นรึไง ถึงให้ข้ามาไล่จับเจ้าเนี่ย" โรเวลตะโกนถามเมื่อเห็นลูกตาตัวน้อยอยู่ห่างไปไม่ถึง 10 เมตร

"ข้าไม่ชอบสู้ก็เท่านั้นแหละท่าน" มันส่งกระแสจิตกลับมาเช่นเคย

"แล้วทำไมเวทย์ของข้าถึงทำอะไรเจ้าไม่ได้ละ"

"เพราะท่านยังด้อยประสบการณ์นักเจ้าชายน้อย ความจริงแล้วไม่มีอะไรที่ ท่านทำไม่ได้ เพียงแต่ท่านยังไม่สามารถนำมันออกมาใช้ได้ก็เท่านั้น" คำตอบของไมน์รีดเดอร์ ทำให้โรเวลเสียความมั่นใจไปเล็กน้อย

ทั้งสองบินวนไปวนมาอยู่นาน แต่ไม่ว่าโรเวลจะทำยังไงก็ไม่สามารถจับลูกตาตัวน้อยได้เลย ถ้าให้สู้กันป่านนี้เขาคงนั่งพักอยู่ที่ไหนซักแห่งที่อากาศดีกว่านี้เป็นแน่ ถึงแม้เขาจะชอบอากาศหนาวเย็นแต่เขาไม่ชอบหิมะเอาซะเลย มันเป็นสิ่งที่น่ารำคาญกว่าฝนเป็นเท่าตัวเพราะมันจะเหลวก็ไม่เหลวจะแข็งก็ไม่แข็ง โดยเฉพาะเมื่อมันมาเกาะอยู่กับเสื้อผ้าและร่างกายทำให้เคลื่อนไหวได้ลำบากขึ้น ....ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ ยกเว้นเราจะทำให้มันหมดไป.... ประโยคที่คุ้นๆว่าเคยได้ยินมาจากใครสักคนผุดขึ้นมาในหัวของเขา

Fire Bolt!!

เปลวไฟพุ่งเข้าใสภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ แต่ดูเหมือนมันจะไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

Fire Storm!!

โรเวลเปลี่ยนไปใช้เวทย์ที่มีความรุนแรงมากขึ้น ลูกไฟมากมายร่วงหล่นจากข่ายเวทย์มนต์ที่ถูกสร้างขึ้น หิมะที่ปกคลุมภูเขาละลายกลายเป็นน้ำมากมายมหาศาล ซึ่งกำลังไหลลงสู่ช่องแคบที่ทั้งสองบินอยู่ ....ไม่รอดแน่.... โรเวลยิ้มมุมปากก่อนจะลดความเร็วลง ไมน์รีดเดอร์เริ่มสัมผัสได้ถึงไอเย็นของน้ำที่อยู่ด้านบนแต่มันก็สายไปแล้วที่จะหลบ ไมน์รีดเดอร์ถูกน้ำกระแทกเข้าเต็มแรง

Freeze!!

เสียงของน้ำที่กึกก้องไปทั่วทั้งภูเขาสงบลงอย่างรวดเร็ว ด้านหน้าปรากฎเป็นน้ำแข็งหนาหลายสิบเมตรตรงกลางคือไมน์รีดเดอร์ที่ถูกแช่แข็งอย่างไม่ทันตั้งตัว "ข้ายังไม่ทันได้สนุกเลย ท่านก็จับข้าได้ซะแล้ว ปกติมีแต่คนจับข้าด้วยมือแต่ท่านใช้น้ำ " ไมน์รีดเดอร์หัวเราะชอบใจ "ขอให้สนุกกับการเรียนนะเจ้าช...."รอบกายเปลี่ยนกลับเป็นห้องสีขาวดังเดิม ประตูที่อยู่ด้านหน้าเปิดออก โรเวลก้าวออกไปอย่างช้าๆเมื่อพ้นประตูห้องประตูก็ปิดลง เขาเห็นวิคตอเรียยืนรออยู่แล้ว

"เป็นไงบ้างละ" วิคเตอเรียส่งยิ้มให้เขา

"ก็ดี แล้วเธอละ"

"แพ้ไปรอบนึงอ่า" เสียงที่แผวเบาแสดงถึงความกังวลเล็กน้อยในใจของเจ้าตัว

"ไม่เป็นไรหรอกรอบเดียวเอง ว่าแต่เอมี่ยังไม่ออกมาเหรอ" นัยน์ตาสีฟ้ามองไปรอบๆห้องแต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของเพื่อนสาว ไม่นานนักเอมิเลียก็เดินออกมาจากประตูเดียวกันกับที่โรเวลเดินออกมาเมื่อสักครู่ ท่าทางของเธอดูอ่อนล้าลงพอสมควร "เป็นอะไรมากไหมเอมี่" โรเวลรีบเข้าไปถาม "เหนื่อยนิดหน่อยนะ" เอมิเลียส่งยิ้มเจื่อนๆให้ทั้งสองคน