วันนี้มาพร้อมกับหัวข้อแปลกๆ ชวนเครียด ซึ่งผมคาดการณ์ว่า ตัวหนังสือข้างใต้นี้คงเต็มไปด้วยความเครียดแน่ๆ
หลังจากที่เรียน Da Vance จบตอนเที่ยงๆ ผมก็กลับบ้านมาเปิด TV เพราะรู้ว่าวันนี้ UBC จะฉาย StarWars ทั้ง 6 ภาค แม้ว่าจะเป็นหนังที่ผมดูจนจำได้เกือบทุกตอนแล้วก็ตาม แต่ก็ยังเป็นหนังที่ผมชอบที่สุดเสมอมามันทำให้ผมหวนนึกถึงนิยายของผม แน่นอนว่าใครๆก็อยากให้ผลงานของตนเป็นที่ยอมรับและมีชื่อเสียง พูดตรงๆว่าผมเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักเพราะผมก็พึ่งจะเป็นนักเขียนมือใหม่เท่านั้นเอง
แต่ผมก็อยากเขียนให้จบสัก 1 ภาคก็ยังดี แต่เวลาส่วนมากหมดไปกับการเรียนพิเศษทั้งนั้น เวลาที่เหลือก็เอามาทำการบ้าน และอ่านหนังสือ หลายครั้งที่ความคิดที่น่าสนใจผ่านเข้ามาในหัวของผม ผมอยากจะเขียนมันลงไปในนิยายของผมแต่มันก็ใช้เวลาจึงได้แต่ปล่อยมันไว้อย่างนั้น นานวันเข้าผมก็ลืมมันไปในที่สุด ผมคาดว่าผมคงจะได้เขียนนิยายอีกครั้งตอนขึ้นปี1 หรือไม่ก็จบ ป.ตรี จินตนาการมีค่ามากกว่าความรู้หลายล้านเท่า แต่เด็กๆที่เรียนอยู่ในเมืองไทยมากมาย ที่มีจินตนาการแต่ถูกปิดกันเอาไว้
วันหนึ่งผมไปนั่งในร้าน Mcdonald สาขางามวงศ์วาน ผมเห็นเด็กเกือบ 10 คนมานั่งเรียนพิเศษซึ่งมันก็เป็นเรื่องดีนะความรู้เนี่ย แต่คิดดูซิเรียนพิเศษตั้งแต่ประถม พอขึ้นมัธยมปลายก็ต้องเรียนหนักกว่าที่เคยอีก 10 เท่า ชีวิตวัยเด็กที่ควรจะเป็นวัยที่สร้างรากฐานของจินตนาการและความคิด กลับกลายเป็นว่าเด็กถูกยัดความรู้
เด็กบางคนก็โชคดีที่พ่อแม่ยอมให้ไปเรียนดนตรี กีฬา อะไรพวกนี้บ้าง
โลกปัจจุบันคือการแข่งขัน คนเราแข่งกันตั้งแต่เป็นเด็กนักเรียนจนกระทั่งแก่ชรา ผมว่ามันน่าจะมีช่วงที่ว่างเว้นให้เขาบ้าง
สัปดาห์ก่อนผมนั่งคุยกับเพื่อนชาวต่างชาติเกือบ 30 คน หลายคนมาจากคนละโรงเรียนคนละประเทศ มีคนหนึ่งถามว่า "ที่โรงเรียนพวกนาย เรียนวิชาอะไรบ้าง" [เขาถามเป็น Eng นะของจริง -*-]
ทุกคนก็แลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน ผมนึกในใจตั้งแต่มันตั้งคำถามแล้วว่า ผมต้องเรียนมากที่สุดในหมู่พวกเรา และมันก็จริง พอผมบอกไปว่าผมเรียนอะไรบ้างที่ โรงเรียน มันพูดขึ้นพร้อมว่า "พระเจ้า แกเรียนไหวได้ไงวะเนี่ย"
► แต่มันก็ไม่ใช่ผลเสียสักเท่าไหร่การเรียนเยอะๆ เนี่ย เพราะผมเองก็มีความรู้มากพอควร จะแพ้เลขเพื่อนจาก Japan และแพ้ภาษาเพื่อนที่อยู่ ยุโรป
พิมแบบ วกๆวนๆ 555+ สับสนดีแท้
อาจารย์บางท่านพูดกับผมว่า "สมัยนี้เขาน่าจะสอนอะไรเด็กมากกว่าความรู้เนอะ ดูซิเด็ก Ent ไม่ติดฆ่าตัวตาย เด็กนักเรียนท้องก่อนอายุ 18 สะอีก นักศึกษามหาลัยดังๆฆ่าแฟนเพราะแฟนทิ้ง" ซึ่งมันก็จริงอย่างท่านว่าความรู้มีมากก็ดี แต่ควรจะมีจริยธรรม และ สติ อยู่เสมอๆ แต่สิ่งที่ถูกสอนมีอย่างเดียวคือความรู้ จริยธรรมอาจจะถูกสอดแทรกไปบ้างแต่ก็ไม่มากเท่าที่ควร
ผมเริ่มรู้สึกว่าเป็นคนที่ Anti ระบบการศึกษาของไทยเอามากๆ (เป็นมา 2 ปีแล้วละ -*-)
อะไรไม่รู้เครียดๆๆๆๆ
ไปละครับ
ขอขอบคุณทุกท่านที่อ่าน หรือไม่ก็เลื่อนลงมา เม้น ^^v
Warm
หลังจากที่เรียน Da Vance จบตอนเที่ยงๆ ผมก็กลับบ้านมาเปิด TV เพราะรู้ว่าวันนี้ UBC จะฉาย StarWars ทั้ง 6 ภาค แม้ว่าจะเป็นหนังที่ผมดูจนจำได้เกือบทุกตอนแล้วก็ตาม แต่ก็ยังเป็นหนังที่ผมชอบที่สุดเสมอมามันทำให้ผมหวนนึกถึงนิยายของผม แน่นอนว่าใครๆก็อยากให้ผลงานของตนเป็นที่ยอมรับและมีชื่อเสียง พูดตรงๆว่าผมเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักเพราะผมก็พึ่งจะเป็นนักเขียนมือใหม่เท่านั้นเอง
แต่ผมก็อยากเขียนให้จบสัก 1 ภาคก็ยังดี แต่เวลาส่วนมากหมดไปกับการเรียนพิเศษทั้งนั้น เวลาที่เหลือก็เอามาทำการบ้าน และอ่านหนังสือ หลายครั้งที่ความคิดที่น่าสนใจผ่านเข้ามาในหัวของผม ผมอยากจะเขียนมันลงไปในนิยายของผมแต่มันก็ใช้เวลาจึงได้แต่ปล่อยมันไว้อย่างนั้น นานวันเข้าผมก็ลืมมันไปในที่สุด ผมคาดว่าผมคงจะได้เขียนนิยายอีกครั้งตอนขึ้นปี1 หรือไม่ก็จบ ป.ตรี จินตนาการมีค่ามากกว่าความรู้หลายล้านเท่า แต่เด็กๆที่เรียนอยู่ในเมืองไทยมากมาย ที่มีจินตนาการแต่ถูกปิดกันเอาไว้
วันหนึ่งผมไปนั่งในร้าน Mcdonald สาขางามวงศ์วาน ผมเห็นเด็กเกือบ 10 คนมานั่งเรียนพิเศษซึ่งมันก็เป็นเรื่องดีนะความรู้เนี่ย แต่คิดดูซิเรียนพิเศษตั้งแต่ประถม พอขึ้นมัธยมปลายก็ต้องเรียนหนักกว่าที่เคยอีก 10 เท่า ชีวิตวัยเด็กที่ควรจะเป็นวัยที่สร้างรากฐานของจินตนาการและความคิด กลับกลายเป็นว่าเด็กถูกยัดความรู้
เด็กบางคนก็โชคดีที่พ่อแม่ยอมให้ไปเรียนดนตรี กีฬา อะไรพวกนี้บ้าง
โลกปัจจุบันคือการแข่งขัน คนเราแข่งกันตั้งแต่เป็นเด็กนักเรียนจนกระทั่งแก่ชรา ผมว่ามันน่าจะมีช่วงที่ว่างเว้นให้เขาบ้าง
สัปดาห์ก่อนผมนั่งคุยกับเพื่อนชาวต่างชาติเกือบ 30 คน หลายคนมาจากคนละโรงเรียนคนละประเทศ มีคนหนึ่งถามว่า "ที่โรงเรียนพวกนาย เรียนวิชาอะไรบ้าง" [เขาถามเป็น Eng นะของจริง -*-]
ทุกคนก็แลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน ผมนึกในใจตั้งแต่มันตั้งคำถามแล้วว่า ผมต้องเรียนมากที่สุดในหมู่พวกเรา และมันก็จริง พอผมบอกไปว่าผมเรียนอะไรบ้างที่ โรงเรียน มันพูดขึ้นพร้อมว่า "พระเจ้า แกเรียนไหวได้ไงวะเนี่ย"
► แต่มันก็ไม่ใช่ผลเสียสักเท่าไหร่การเรียนเยอะๆ เนี่ย เพราะผมเองก็มีความรู้มากพอควร จะแพ้เลขเพื่อนจาก Japan และแพ้ภาษาเพื่อนที่อยู่ ยุโรป
พิมแบบ วกๆวนๆ 555+ สับสนดีแท้
อาจารย์บางท่านพูดกับผมว่า "สมัยนี้เขาน่าจะสอนอะไรเด็กมากกว่าความรู้เนอะ ดูซิเด็ก Ent ไม่ติดฆ่าตัวตาย เด็กนักเรียนท้องก่อนอายุ 18 สะอีก นักศึกษามหาลัยดังๆฆ่าแฟนเพราะแฟนทิ้ง" ซึ่งมันก็จริงอย่างท่านว่าความรู้มีมากก็ดี แต่ควรจะมีจริยธรรม และ สติ อยู่เสมอๆ แต่สิ่งที่ถูกสอนมีอย่างเดียวคือความรู้ จริยธรรมอาจจะถูกสอดแทรกไปบ้างแต่ก็ไม่มากเท่าที่ควร
ผมเริ่มรู้สึกว่าเป็นคนที่ Anti ระบบการศึกษาของไทยเอามากๆ (เป็นมา 2 ปีแล้วละ -*-)
อะไรไม่รู้เครียดๆๆๆๆ
ไปละครับ
ขอขอบคุณทุกท่านที่อ่าน หรือไม่ก็เลื่อนลงมา เม้น ^^v
Warm
