....เอมี่กับวิคตอเรียจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้....

สู้มาจนห้องสุดท้ายแล้ว โรเวลยังคงเหม่อลอย จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว รอยข่วนที่แขนของเขาดูเหมือนจะไม่มีผลกระทบต่อเขาเลย ความรู้สึกทั้งหมดคือห่วง ห่วง ห่วงและห่วง ปกติแล้วเขากับเอมิเลียจะไม่ค่อยห่างกัน ทั้งสองกินข้าวด้วยกัน เล่นด้วยกัน เรียนด้วยกันมาตลอด บางครั้งเหล่านางกำนัลยังแอบซุบซิบว่าทั้งสองเป็นแฟนกัน

คาร์ทันเทล!! เขาตะเบงเสียงออกไปทั้งๆที่ยังเหม่อลอย

"ไมน์รีดเดอร์ " สติบางส่วนกลับเข้าร่างอีกครั้งเมื่อเสียงจากกระดานเวทย์ดังขึ้น รอบกายเริ่มเปลี่ยนสภาพเป็นหมู่บ้านกลางทะเลทราย

"มาๆ จะได้จบซักที ชักเบื่อแล้วน่ะ" โรเวลจัดสนับมือให้เข้าที่แล้วจึงหยิบดาบที่เขาวางไว้ข้างๆ

15 นาทีผ่านไปเขายังไม่เห็นแม้เงาของคู่ต่อสู้คาถาแล้วคาถาเล่าที่เขาร่ายไปผลลัพธ์ที่ได้ก็เหมือนเดิมคือ เงียบ

"เวทย์แบบนั้นทำอะไรผมไม่ได้หรอกครับ" ลูกตาขนาดเท่ากำปั้นลอยวนไปวนมารอบๆ โรเวล ...ตัวแค่นี้แล้วจะฟันโดนได้ไงล่ะเนี่ย... โรเวลนึกอยากจะตัวเล็กลง

"เรื่องนั้นท่านต้องหาทางเอาเองล่ะครับ" โรเวลสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้ว่ามันอ่านใจเขาได้

"เอาอย่างนี้ไหมล่ะครับ ถ้าท่านจับข้าได้ข้าจะให้ท่านผ่านห้องนี้ไปด้วยคะแนนเต็ม แต่ถ้าไม่ได้ท่านต้องกลับไปที่ที่ท่านจากมา"

"น่าสนใจดีนิเจ้าตัวเล็ก" เจ้าตัวเล็กเริ่มบินวนไปรอบๆ ชวนให้ตาลายยิ่งนัก

"เจ้ามันไม่ได้เรื่อง!!! " กำปั้นทุบลงบนโต๊ะอย่างแรงจนโต๊ะไม้หักเป็นสองท่อน

"ข้าไม่คิดว่าข่ายเวทย์ที่พวกมันกางไว้จะแข็งแรงขนาดนี้นี่ เวทย์ขั้นที่สี่ของข้ายังทำอะไรไม่ได้เลย" อีกฝ่ายแก้ต่างอย่างเคย บทสนทนาระหว่างเอล์ฟสองตนดังลั่นไปทั่วค่ายพักแรมที่ตั้งอยู่ใจกลางป่าแห่งหนึ่ง กองไฟนับสิบถูกจุดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวว่าจะมีผู้พบเห็น ทหารยามมากมายเดินวนไปวนมารอบๆ ค่าย

ไม่มีเสียงใดดังมาจากป่าแห่งนี้เลยแม้แต่น้อย ไม่มีสัตว์ให้เห็นในป่าแห่งนี้ ความจริงแล้วมันไม่ควรจะเป็นป่าด้วยซ้ำ ต้นไม้ทุกต้นเป็นสีเทาดำ ใบไม้ไม่มีให้เห็น มองไปรอบๆ จะพบเห็นแต่ต้นไม้ที่ตายแล้วทั้งนั้น ถ้าให้นิยามก็คงไม่ต่างกับป่าอาถรรพ์หรือป่าแห่งความตายเป็นแน่

"เจ้าอยากมีผลงานข้าไม่ว่าอะไร แต่ถ้าเจ้าทำให้แผนการครั้งนี้ล้มเหลวละก็ ข้าจะส่งเจ้าไปอยู่กับท่านดาร์ค"ชื่อนั้นทำให้เขาถึงกับชะงัก มู นักฆ่าแห่งรัตติกาล นายพลแห่งทัพเหนือ ชื่อเสียงด้านฝีมือของเขานั้นหามีใครเทียบไม่ ทุกคนที่เขาหมายหัวจะต้องจบชีวิตอย่างน่าสยดสยอง ตั้งแต่เขาได้รับการแต่งตั้งจากดัสกษัตริย์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ของเอล์ฟมืด ไม่มีใครกล้าแย่งชิงตำแหน่งนี้ไปจากเขา บางครั้งเขารู้สึกเบื่อที่ต้องนั่งออกคำสั่งอย่างเดียวจึงออกเดินทางท้าสู้กับนักรบอันดับต้นๆ ของเอล์ฟมืด ซึ่งเขาก็สามารถเอาชนะได้ทุกราย จนกระทั่งเขาไปท้าลอร์ดดาร์คแห่งนครออสแต่ดาร์คก็ปฏิเสธเขามาโดยตลอดแน่นอนว่ามูไม่มีทางล่าถอยอย่างแน่นอน เขาต้องการเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่งของเผ่าโดยการที่จะได้เป็นนั้นเขาจะต้องพิชิตนักฆ่าทุกคนของเผ่าให้ได้รวมทั้งผู้ที่เก่งที่สุดซึ่งก็คือดาร์ค มูจึงลอบวางยาพิษในอาหารของดาร์ค แต่ผู้ที่ควรจะตายกลับมีชีวิตอยู่ คนที่ตายกลับเป็นแอนภรรยาของดาร์ค เมื่อดาร์ครู้ว่าเขาเป็นตัวการปราสาทของเขาถูกถล่มยับเยินใน 1 วัน ดาร์คท้าสู้กับมูในเวลาเที่ยงคืนของวันนั้น การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดไม่มีทหารของผู้ใดกล้าเข้าไปขัดขวาง เวทย์ระดับสูงต่างๆถูกใช้เป็นว่าเล่นเหมือนเป็นเวทย์ฝึกหัด ดาบของมูไม่เคยได้เข้าใกล้ตัวของดาร์ด ส่วนธนูของดาร์คถูกเวทย์ของมูจัดการจนเรียบ แต่ผลสรุปของการต่อสู้ก็เป็นอย่างที่ทุกคนคิด พลังของมูมีไม่มากพอที่จะต้านทานพลังของดาร์คได้ ดาร์คดูดพลังของมูเกือบทั้งหมดมูถึงกับล้มลงอย่างหมดท่าและยอมแพ้ในที่สุด มูไม่สามารถใช้พลังอะไรได้อีกเลยจนกระทั่งเขาได้รับใช้ดัส จักรพรรดิแห่งเอล์ฟมืดจนเป็นที่ยอมรับ ดัสได้มอบพลังให้กับเขาบางส่วนทำให้เขาสามารถใช้เวทย์ได้อีกครั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถใช้เวทย์ระดับสูงได้ ดาร์คจึงเป็นผู้เดียวที่เขาเกรงกลัวมาจนถึงทุกวันนี้

THE END (จบของวันนี้เน้อ ไม่ใช่จบเรื่อง - - ไปนอนแว้วจ้า)