ดาบเล่มบางถูกหยิบออกมาจากผนังด้านข้างของห้อง อาวุธมากมายในห้องนี้มิได้ติดหรือตอกตะปูไว้กับกำแพงแต่อย่างใด อาวุธเหล่านี้เพียงแต่ลอยอยู่ชิดกับกำแพงเท่านั้น ถ้ามองเผินก็คงจะดูไม่ออกว่ามันลอยอยู่ มีทั้งดาบ ธนู กระบองไม้ไผ่ และอีกมากมายซึ่งบางอย่างก็ไม่ค่อยจะเหมือนอาวุธซักเท่าไหร่

" คาร์ทันเทล!!! "

อาวุธที่เคยลอยอยู่รอบห้องจน ค่อยๆ จางหายไป ห้องค่อยๆแปรเปลี่ยนให้เห็นเป็นป่าฝนอันกว้างใหญ่ ความทึบของป่าปกคลุมหนาแน่นทำหน้าที่ป้องกันแสงแดดอันร้อนแรง ไม่ให้ส่องถึงพื้นดิน ความชุ่มชื้นถูกรักษาไว้อย่างดีทั้งในพื้นดินและอากาศโดยรอบๆป่า ต้นไม้ส่วนใหญ่มี รากอวบใหญ่และฝอยลม* ห้อย ะย้าลงมาจากกิ่งไม้ชั้นบนสุด หมอกที่ลอยปกคลุมอยู่ด้านบนทำหน้าที่ลดแสงที่สาดส่องเข้ามา ป่าแห่งนี้จึงดูมืดไปซักหน่อยสำหรับคนรักแสงสว่างอย่างเธอ

....ไม่ออกมาซักที....

เหมือนกับมันจะรู้ใจ กระดานเวทย์ลอยมาปรากฎตรงหน้าของเธอเหมือนกับครั้งที่ผ่านๆ มา"เรน ลิซซาร์ด" เสียงที่ฟังดูแล้วไม่น่าจะเป็นเสียงซักเท่าไหร่ดังก้องไปทั่วป่า ก่อนจะปรากฎเป็นรูปของ เรน ลิซซาร์ด ตัวสีฟ้าอ่อน

....ลิซซาร์ดปกติก็นึกว่าจะน่าเกลียดที่สุดแล้ว สีฟ้ายิ่งทุเรศใหญ่.... ความคิดแล่นพรวดเข้ามาในหัวของเจ้าของ

"คงยากหน่อยน่ะการที่เจ้าจะเอาชนะข้า" ร่างสีฟ้าของจิ้งจกตัวยักษ์ปรากฎให้เอมิเลียได้ยลโฉม "เจ้าก็อย่าเพิ่งประเมินข้าต่ำไป ถึงข้าจะเป็นผู้หญิงแต่ก็ไม่เคยยอมแพ้ปีศาจหน้าไหน" ดาบเล่มงามถูกดึงออกจากฝักมาวางประทับไว้บนไหล่ของเจ้าของ พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฎขึ้นบนใบหน้าของทั้งสองฝ่าย

" ทุกอย่างต้องมีครั้งแรกเสมอ เด็กน้อย..."ไม่ทันที่จะพูดจบ เรน ลิซซาร์ดก็ต้องกระโดดหลบการโจมตีที่รุกเข้ามาเกือบถึงตัวของมันอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่แล้วก็ต้องใช้แขนปัดป้องดาบที่ฟาดเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน "ยิ่งฟัน เจ้าก็ยิ่งหมดแรง ยอมข้าซะแต่ตอนนี้เจ้าจะได้เก็บแรงไว้ใช้ในห้องที่เหลือ" มีดพกถูกหยิบขึ้นมาใช้ลดแรงดาบที่ฟาดเข้ามา "เจ้าเลือกเองนะเด็กน้อย อย่าหาว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน" พูดจบ เรน ลิซซาร์ดก็หายวับไปกับตา

ต่อน่ะคร๊าบ ด้านล่างนี้จ้า

ความเงียบเข้าปกคลุมป่าอันกว้างใหญ่ เสียงนกที่ดังอยู่เซงแซ่บัดนี้ไม่มีแม้เสียงกระพือปีก

Flight!!

ร่างของเอมิเลียลอยขึ้นสูงจากพื้น แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามบินขึ้นสูงขึ้นเท่าไหร่ต้นไม้ก็ดูจะสูงขึ้นเท่านั้นความเครียดเริ่มก่อตัวขึ้น

"ออกมาตัดสินกันตรงนี้เลยซิหลบไปก็ช่วยอะไรไม่ได้" ใจดีสู้เสือ เธอบินวนไปรอบๆ แต่ทุกครั้งที่บินไปได้ไม่นานเธอก็จะกลับมาที่เดิมทุกครั้ง

ฉึก!! มีดขนาดเล็กปักเข้าที่แขนขวาของเธอเข้าอย่างจัง "โอ๊ย!!แก เจอเมื่อไหร่จะพาไปส่งนรกถึงที่" ความโกรธพุ่งขึ้นถึงขีดสุดจนเธอมิอาจอดกลั้นไว้ได้

.....ฉันนี่โง่จริงๆ..... ความโกรธเป็นอาหารให้สมองสร้างความคิด

เธอเหวี่ยงดาบขึ้นไปบนฟ้าให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้Fire Storm!!ลูกไฟห่าใหญ่นับร้อยถูกปล่อยออกมาจากปลายดาบ ป่าฝนอันชุ่มชื้นบัดนี้กลายเป็นทะเลเพลิงไปเสียแล้ว เงาสีดำปรากฎให้เห็นลางๆ ณ จุดหนึ่งของทะเลสีแดงแห่งนี้ "แน่มากน่ะ เด็กน้อย ไม่มีใครเคยคิดเผาป่าของข้ามาก่อนเลยน่ะเนี่ย"พูดไม่ทันจบทั้งสองก็พุ่งเข้าปะทะกันกลางทะเลเพลิงแรงลมส่งผลให้ทะเลเพลิงบริเวณนั้นดับไปอย่างง่ายดาย ความร้อนดูเหมือนจะไม่มีผลต่อเอมิเลียเลยสักนิด ผิดกับอีกฝ่ายที่เกล็ดเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด ถ้าใครมาเห็นคงจะคิดว่าเป็น จิ้งจกเผือกแน่นอน "ความเครียดทำให้สมองทำงานเลือกสู้กับเด็กผิดคนซะแล้วนะ" ใจที่ฮึกเฮิมพาให้กายมีกำลังมากขึ้น ลิซซาร์ดกระโดดมาด้านหลังของเธอ แต่ก็ไม่เป็นผลเธอหันกลับมาได้เร็วกว่าที่มันคาดการเอาไว้ เธอหมุนตัวฟาดขาเข้าไปที่ท้ายทอยของมัน ลิซซาร์ดล้มลง ยังไม่ทันที่ร่างกายของมันจะร่วงลงสู่พื้นดิน มีดขนาดเล็ก 3 เล่มถูกขว้างเข้าใส่ร่างของฝ่ายตรงข้าม ถึงแม้จะฝึกมาหลายปีแต่เธอก็ไม่สามารถหลบมีดเล่มสุดท้ายได้ ใบมีดมิได้ทิ่มเข้าไปที่ส่วนใดของร่างกายเพียงแต่สร้างรอยกรีดยาว 1 ฟุตบนขาของเธอ เลือดเริ่มซึมออกมาจากบาดแผล ความรู้สึกเจ็บแปลบเพียงชั่ววูบ ทำให้สมาธิของเธอขาดช่วงไป กรงเล็บข่วนเข้าที่กลางลำตัว เสื้อตัวสวยขาดออกเผยให้เห็นผิวขาวเนียนของเจ้าหล่อน

"ฮ่ะ ฮ่า ดีแต่ปากเหมือนพวกที่แล้วๆมา ทั้งนั้น" หางสีฟ้าซีดเหวี่ยงเข้าใส่ขา หวังจะซ้ำแผลเก่า ปึก!! ถึงแม้จะพลาดเป้าแต่ก็ยังไปโดนขาอีกข้างหนึ่งหยดน้ำนับล้านเริ่มร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ภายในไม่ถึงสองนาทีทะเลเพลิงมอดดับลง ทิ้งเถ้าถ่านไว้ให้ดูต่างหน้า

"เจ้าเป็นนักวางเพลิงคิดจะมาสู้กับนักดับเพลิงมือดีอย่างข้า" ฝนที่ตกลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทำให้เธอมองภาพเบื้องหน้าไม่ค่อยชัด

"เสียท่าให้มันซะแล้วซินะเรา" ...ดาบก็ละลายไปแล้ว...จิ้งจกตัวยักษ์พุ่งฝ่าสายฝนลงมาอย่างเร็วจนเธอมิอาจหลบได้ทันแรงถีบส่งให้ร่างของเธอจมลึกลงไปในกองเถ้าสีดำ ลิซซาร์ดบินกลับขึ้นไปเหนือกองเถ้าเล็กน้อย

Whirl!!!

กองเถ้าถ่านเริ่มไหลวนเหมือนน้ำวน ไม่นานเถ้าถ่านก็รวมตัวกันสูงขึ้นมาหยุดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของลิซซาร์ด "เสียใจด้วยน่ะ เด็กน้อยเจ้าคงไม่มีวันได้เข้าเรียนที่คาร์ทันเทลแห่งนี้" เขียวอันแหลมคมปรากฎออกมาให้เห็นจากรอยยิ้มแห่งชัยชนะของมัน

Namaantiaz!!! เถ้าถ่านร่วงหล่นกลับลงสู่พื้นดินตามแรงโน้มถ่วงของโลกอีกครั้ง ร่างของหญิงสาวถูกพลังเหวี่ยงขึ้นสูง สภาพของเธอโทรมสุดๆ ขี้เถ้าเคลือบผิวและเครื่องแต่งกายของเธอจนเกือบจะดำเทียบขอทานได้สบายๆ แผลที่โดนมีดบาดก็เริ่มเปล่งแสงสีเขียวออกมา "พลังชีวิตเจ้าแทบจะไม่เหลือแล้วน่ะ ยอมแพ้เสียเถอะ" เสียงของมันอ่อนโยนผิดธรรมชาติ แววตาอำมหิตเริ่มปรากฎให้เห็นความเมตตา

"..ฉัน...ม.ไม่..มี.ท...ทาง..ยอม.แพ้..ต.ตัว..ประหลาด..อย่างแก"

Magma B..Beam!! มือของเธอค่อยขยับขึ้นไปทางลิซซาร์ด เหมือนเวลาหยุดนิ่งลิซซาร์ดไม่มีท่าทีคิดจะหลบการโจมตีของเธอ "ช่างเป็นนักรบฝึกหัดที่แกร่งกล้าอะไรเช่นนี้ ช่วยไม่ได้น่ะข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว" ลิซซาร์ดตีลังกาลดระดับต่ำลงมาจนเกือบถึงตัวเธอ กำปั้นสีฟ้าปะทะเข้ากับฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเถ้าถ่าน

edit @ 2006/04/30 22:08:54