นานมาแล้วละเน้อ ที่เข้ามาในบลอค ^^"  หุหุ  พี่ๆ เพื่่อนๆ คงหายกันไปเยอะ ^^

 

เกรดเทอมแรก  ผมได้ 2.84  เอง T.T  (ถ้าลืมปายแล้ว  ก็บอกห้ายอีกทีละกาน   ผม เรียน วิศว  จุฬาฯ อ่านะ)

Rank อยู่ที่ 168 จาก 617  โดยประมาณ    ผมว่ามันก็ยังไม่ดีพอละนะ ^^"   อยากได้สัก 100  หรือน้อยกว่านั้นก็ยิ่งดี ^^

 

เทอมนี้จะเอาจริงละ  เทอมที่แล้วพลาดอะไรไปเยอะเลย  Calculus กะว่า B+ ดันได้ C+ มาซะงั้น  >.<    เทอมนี้เอาสัก 3.25+ ละกันเนอะ ^^v

 

ไหนๆ ก็ปีใหม่แล้วก็ถือโอกาสสวัสดีปีใหม่ทุกท่าน ปายเลยละกาน ^^   ขอให้มีความสุขนะในทุกๆ ปีครับ ^^v

 

สำหรับนิยาย  ผมก็เปลี่ยนแนวเรื่องไปเรื่อยละนะ  plot ก็เขียนไม่เสร็จสักที  มันไม่ง่ายอย่างที่คิดเลยจริงๆ  พี่ๆหลายคนก็บอกว่าอะไรๆ มักจะยากตอนเริ่ม  หลายคนก็บอกว่ามักจะยากตอนจะทำให้มันจบ    หุหุ  คงต้องพยายามต่อไป

 ปกติผมจะถนัดแต่งไปตามอารมณ์ซะมากกว่า  -*-  คิดอะไรออกก็เขียน  แต่ผมว่าเรื่องมันจะไม่สวยงาม สักเท่าไรละนะ ถ้าทำแบบนี้ไปเรื่อย >.<

 

-------------------------------------------------- -----------------------------------

ขอตบท้ายด้วยการระบายอารมณ์เล็กๆน้อยๆละกัน (เห็นลุงมาทีไรก็ระบายอารมณ์ - -"  เปงอะไรมากป่าวเนี่ย) 

 

เอาเถอะนะ

หลังจากที่ตัดขาดกับเธอคนนั้น (ก็ไม่ขาดซะทีเดียวหรอกนะ ^^")   ผมก็ไม่ได้โกรธแค้นอะไรเค้ามากมายหรอกนะ   วันก่อนที่มีงานจุฬาฯ วิชาการ  เค้าก็ยังโทรมาหา   (ขอบคุณนะที่ยังนึกถึงกันบ้าง ^^") ผมเองก็ลบ เมลเค้าออกจาก msn ไปแล้ว   อยากคุยด้วยเหมือนเพื่อนคนนึงละนะ  แต่เปิด hi5 ไปเจอรูปเค้าทีไร ก็รู้สึกไม่อยากคุยด้วยทุกที

 

แค่นั้นแหละ  เหอๆ จบ  ไม่อยากบ่นมาก

 

อย่าเครียดๆ อิอิ สนุกกับปีใหม่ดีกว่าทุกท่าน ^^

 ใช่ชีวิตอย่างไม่ประมาท และ ไม่ทำบาปนะครับ ^^

 

คิดถึงทุกคนมากๆเลย  แล้วข้าเจ้าจะเก็บ 3.25  มาฝาก น้า  ^^v

 

Love,

LittleWorm  :P

สวัสดีครับ ^^"  Wht V C ยังไม่เสร็จ  ผมขึ้น Wht V Say แล้ว อิอิ  

 

ความจริงก็ไม่มีอะไรหรอกครับ  แต่อารมณ์มันพาไป

คำพูดของคนเรานั้นบางเวลาก็ไม่ต่างกับดอกไม้ที่เราหยิบยื่นให้ผู้อื่น   แต่บางครั้งมันก็ไม่ต่างกับระเบิดเวลา  ไม่ต่างกับดาบที่ทิ่มแทงผู้อื่น

 

ในชีวิต 18 ปีกว่าๆ ของผมที่ผ่านมานี้  ผมก็พูดอะไรดีๆ ไปมากมาย   และก็พูดอะไรไม่ดีไปมากมายเช่นกัน   บางครั้งอา่รมณ์เราก็ทำให้เราขาดสติ   บางครั้งการไม่ไตร่ตรองอะไรให้ดีก็ทำให้เราพูดอะไรเีสียๆหายๆ ไปโดยมิได้ตั้งใจ   สุดท้ายมันก็กลายเป็นระเบิดเวลาที่้เราไม่ยอมหยิบโยนมันทิ้งไป  เพราะมัวแต่กังวลกับมัน  จะโยนก็ไม่รู้จะโยนไปทางไหน 

 

คุณจะกำจัดระเบิดเวลาได้อย่างไร  บนโลกใบนี้ก็คงมีแค่ 2 วิธีเท่านั้นแหละครับ

1. ปล่อยให้มันนับถอยหลังไปเรื่อยๆ สุดท้ายมันก็ระเบิดเอง ผลกระทบนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะหลีกหนีมันไปได้ไกลสักเพียงใด   ถ้ายังถือมันไว้จนระเบิด  คุณคงต้องนอนโคม่าอยู่เป็นเดือนๆ

2. ทำให้วงจรมันขัดข้อง   สุดท้ายทุกคนก็จะปลอดภัย  อาจจะมีหวิวๆ เสียวๆ อยู่บ้างตอนมันยังนับถอยหลังอยู่

 

คำพูด เป็น 1 ในอาวุธติดตัวที่มีอนุภาพทำลายล้างสูงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด   ใช้มันอย่างระมัดระวัง  และมีสติ

 

หลายครั้งคนเราก็มักจะทำในสิ่งที่เราเคยต่อว่าผู้อื่นเมื่อเขาเหล่านั้นได้กระทำ  "ว่าแต่เขา อิเหนาเป็นเอง"  (น่าจะพอใช้ได้กระมัง สุภาษิตบทนี้   ดังนั้นอย่าคิดห้ามเขาถ้าคุณก็ทำหรืออาจจะทำ

 

อย่างเช่น  ถ้าคุณสูบบุหรี่  ก็อย่าคิดที่จะไปห้ามคนอื่นสูบ   จนกว่าคุณจะเลิกได้

ถ้าคุณเป็นคนเอาแต่ใจ  ก็อย่าคิดที่จะดุด่้าคนอื่นที่เป็นแบบคุณครับ     ห้ามตัวเองให้ได้ก่อน....

 

ผมคุ้นๆ ว่ามีพระองค์หนึ่ง หรือ บทความสักบทความหนึ่งบอกไว้ว่า  

"คิดจะทำอะไรต้องเริ่มจากตัวเอง"  

คงไม่ต้องขยายความอะไรมากละนะ ^^" 

 

ผมยินดีเสมอที่มีคนตักเตือนผมในเรื่องต่างๆ   แม้ว่าบางทีอาจอารมณ์เสียไปบ้าง  แต่สุดท้ายคำเดียวที่ผมพูดได้ก็คงเป็นคำว่า ขอบคุณ      เราไม่ได้รู้ทุกอย่าง  เราไม่ได้เก่งทุกอย่าง  และสิ่งต่างๆ ก็สามารถมองได้หลายแง่มุม  บุคคลเหล่านั้นคือ ผู้ที่จะช่วยเปิดมุมมอง  เปิดประตูความรู้ให้เรา

ต่อให้คุณจบปริญญามากมายสักแค่ไหน  คุณก็ยังรู้ไม่หมด  ในโลกนี้ไม่มีใครรู้หมด  หรือ ไม่รู้อะไรเลย...    มีแต่คนที่รู้มาก  กับรู้น้อย        มีแต่คนชำนาญกับพึ่งเริ่มต้น

 

ดังนั้นเปิดใจให้กว้างครับ   รับสิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอๆ  บางครั้งน้ำเสียง + สีหน้าของผู้พูด  หรือแม้แต่อารมณ์ของเรา   อาจทำให้เราเข้าใจอะไรๆ ผิดไป  อาจทำให้เรามองอะไรแคบเกินไป      ไม่เ้ป็นไรหรอกครับ   สักพักหนึ่งเมื่อจิตใจเราสงบลง  หลังจากที่เรานั่งคิดนั่งพิจารณาสิ่งต่างๆ  เราก็จะเข้าใจอะไรๆ ดีขึ้น

 

 

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมชมครับ ^^

รักษาสุขภาพกันด้วยน้า

หนอนน้อย

 

 

ปล.  ผมกำลังคิดว่า  ผมยังจัดเนื้อหา หรือ ลำดับความสำึัคัญของประโยคต่างๆ ไม่ดีเท่าที่ควร ^^"   อิอิ    คงต้องฝึกต่อไปละน้า       ถ้าเ้พื่อนๆ พี่ๆ คนไหนมีข้อแนะนำ หรือ ติชม  เม้นทิ้งไว้ได้เลยนะครับ   จะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง ^^v

 

 

(เดี๋ยวจะกลับมาแก้สี นิสนึง + ใส่รูปด้วย หุหุ    ต้องฝึกไว้หน่อย ^^")

สวัสดีครับ หุหุ จะเปิดเทอมแย้ว

 

พี่ๆ ป้าๆ ลุงๆ ตาๆ ยายๆ  (กะจะเอาให้ครบเลยช่ายมะ   มะต้องมาตอกย้ำกันก็ได้ >.<)

หวังว่าทุกคนคงมีความสุขกับช่วงเดือน ต.ค. นี้นะครับ ^^  ขอให้ได้โบนัสกานเยอะๆ :P

 ใครที่เรียน ก็ขอให้ A เยอะ :P

 

 

     ผมเคยลองหลับตา เดินไปเดินมารอบห้องอยู่ 10 นาที  มันทรมานพอสมควรเลยที่มองอะไรต่ออะไร ไม่เห็น  จะทำอะไรก็ลำบาก  หรือแม้แต่เวลาทำกิจกรรมที่ มหาลัยบางครั้งที่เขาปิดไฟมืดจนมองไม่เห็นอะไรเลย  หวังที่จะทำให้พวกเราตื่นเต้น   มันเป็นความรู้สึกที่แย่มากๆเลยนะครับ การมองไม่เห็น   คุณลองหลับตาทำอะไรสักอย่างดู  (แต่อย่าให้อันตรายอย่างเช่น ขึ้น-ลงบันได   //  หั่นผัก  อะไรแบบนี้ละกันครับ  หุหุ)

 

รับรองว่าคุณจะต้องเข้าใจความรู้สึกของคนที่มองไม่เห็นไม่มากก็น้อย  คุณเองก็รู้ครับ ว่าการมองเห็นมันมีความสุขแค่ไหน  การได้เห็นดอกไม้สวยๆยามเช้า   การได้อ่านหนังสือสนุกๆสักเล่ม 

 

ผมคิืดไว้ว่า เมื่อใดที่ผมมีเงินพอ  ผมจะทุ่มทุนให้กับทีมงาน หรือ หน่วยงาน   ที่ต้องการให้คนตาบอดกลับมามองเห็นได้ไม่ว่าจะด้วยตาของพวกเขาเองหรือว่าจะวิธีไหนๆ  (ไม่แน่ผมอาจจะลงมือทำเองซะเลย)   

การให้ผู้คนที่เสียโอกาสในการชื่นชมโลกอันสวยงามใบนี้สามารถมองเห็นได้   คงจะเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆแน่ๆ เลย  หุหุ 

 

แต่สาระสำคัญที่ผมจะมาพูดวันนี้มันมะได้มีเพียงเท่านี้หรอกครับ^^ (ข้างบนนี่สำคัญแล้วเ้หรอลุง)--[เออ... ชั้นว่ามันสำคัญก็สำคัญสิ  นี่มัน Blog ชั้น!!!]

เราพูดถึงการมองไม่เห็นไปแล้ว

เรื่องต่อมา ผมก็จะพูดถึงเรื่องการมองไม่เห็น  (อ่าว - -"   มันเรื่องเดียวกันนิลุง)--[อ่านไปเถอะหน่า...]

 

แน่นอนครับสำหรับพวกเรา   มนุษย์โลกที่ได้รัีบดวงตาคู่สวยเพื่อใช้สำรวจตรวจตราโลกใบนี้ตั้งแต่วันแรกที่เราออกมาจากท้องพ่อท้องแม่  จวบจนวันนี้

 

และหนึ่งในสิ่งที่เรามองเห็นจนเป็นเรื่องปกติก็คือ ชาวโลก นี่เองครับ   ชีวิตนี้คุณต้องเึคยเห็นชาวโลกมากกว่า 1 คน  แน่ๆ ผมกล้าพนัน ^^v

ชาวโลกแต่ละคนก็ต่างใบหน้าต่างสัดส่วนกันไป  แล้วแต่การดูแลสุขภาพ  และพ่อแม่ให้มา ^^" 

ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด          ก

วันนึงสายตาของผมได้กวาดไปกวาดมาจนมาพบกับ ญ นางหนึ่ง เรียกได้ว่าเธอเป็นคนหน้าตาดีคนหนึ่งเลยละครับ   แล้วผมก็ไม่รอช้า  รีบวิ่งเข้าไปจีบ  (ล้อเล่น - -" 555 ผมจีบสาวเป็นซะที่ไหน  จีบเป็นแต่หนุ่ม)**[กรรม  ไปกันใหญ่ละแกเนี่ย]  แล้วผมก็มานึกๆดู....

 

ในชีวิตอันแสนสั้นของพวกเรานั้น  ล้วนแต่มีคนหน้าตาดีๆ ผ่านมาผ่านไปมากมายเหลือเกิน  มากเสียจนจะให้นับก็คงขี้เกียจ ^^v (ก็ไม่มากขนาดนั้นหรอก    ความจิงก็เจออยู่ทุกวันในกระจกนะ แต่ไม่กล้าขอเบอร์.... :P)

แต่จะมีสักกี่คนละครับที่ภายในของเขาหรือเธอเหล่านั้นดีเหมือนหน้าตา  (ก็พาไปตรวจภายในดิลุง มะเหงยาก รพ. หน้าบ้านก็มี)--[บ้า - -"  หมายถึงจิตใจเฟร้ย  ไม่ใช่  ลำไส้]

 

*** เด๋วมาพิมต่อละกัน  ยุ่งมากกกก *** (เด๋วมาแก้สีด้วย หุหุ)